Machi'yi dinlerken sürekli dalıp gitmem aslında durumuyla bu kadar fazla bağ kurabilmemin sebeplerini düşündürdü. Bir zamanlar ben de Machi'den farklı değilmişim... Aslında bunun ailemle ya da mükemmelliği bana dayatmaya çalışan annemle de alakası yoktu. Sanırım sorun bendeydi. Sorun bendim.
Yuki ile aynı başlangıç çizgisinde başlamışlar fakat Machi o uzun yolda kendisini kaybetmiş, Yuki ise bitiş çizgisine ulaşmayı başarmış gibi. Onun her geçen gün değiştiğini gördükçe ne hissettiğini düşünemiyorum bile. "Ben bomboşum" "Hiçkimsenin bana ihtiyacı yok." Bunların tam olarak Yuki'yi ilk tanıdığımız zamanlar ondan duyduğumuz laflar olması karakterlerin aslında bir birleriyle olan bağını çok güzel özetliyor. Yuki bomboştu, sadece ihtiyaç duyulduğunu hissetmek için meyve-sebze ekerek kendisini "kandırıyordu". Ama Tohru ile tanışınca kendisi ile ilgili tüm düşünceleri değişmeye başladı. Ve şu an Machi tüm bu deneyimleri Yuki sayesinde yaşayacak gibi. Çok hoş ve değerli bir bağ.

Yuki'nin karakter gelişimi. Hız almış gidiyor. Akito'yu görmekten korkar Yuki'nin bizzat "Ben gideceğim" demesi ve onun sinirleneceğini bildiği halde konuşmaya devam etmesi... Elimde büyümüş gibi hissediyorum ya kendimden asılı değil SDJHFGHDJKS Onca karmaşanın arasında Ayame güldürmeyi de başardı.

Kyo'nun Kazuma'ya karşı hissettiği sevgi gerçekten çok hoş ve saf ya. Rin ile olan anısı gülümsetti.
Son olarak... Rin ve Haru bir araya gelsin diye manifesting yapıyorum.

Shigure cidden amacın ne..?